Een dochter die haar vader betrapte

Hij woonde in de stad Riyad. Hij was afgedwaald en richtte slechts zelden smeekbeden tot Allah. Het was al verschillende jaren geleden dat hij nog een moskee was binnengegaan en dat hij nog eens had geknield voor Allah, maar Allah – Verheven zij Hij – heeft gewild dat zijn berouw werkelijkheid werd dankzij zijn dochter.


Laten we hem zijn eigen verhaal vertellen:

“Ik was een onverbeterlijke nachtraaf die opbleef tot de dageraad in het gezelschap van slechte mensen, om te spelen en ons te vermaken, terwijl ik mijn arme echtgenote eenzaam en verdrietig achterliet. Ze is werkelijk een vrome en trouwe vrouw.
Ze ergerde zich aan mijn uitspattingen en toch heeft ze nooit opgehouden mij raad te geven en mij de juiste weg te wijzen.


Op een keer kwam ik vroeger dan gewoonlijk thuis van één van mijn plezieruitstapjes en mijn lichtzinnigheden, om drie uur ‘s morgens. Mijn vrouw was in de slaapkamer verzonken in een diepe slaap. Ik begaf me naar de kamer ernaast om de rest van de nacht door te brengen met het kijken naar enkele video’s met obscene films. Het was dat verdienstelijke moment waarop Allah naar de laagste hemel afdaalt en Zijn dienaren roept:

 “Wie roept Mij aan, opdat Ik hem verhoor! Wie smeekt Mij om Mijn vergeving, opdat Ik hem deze schenk! Wie vraagt Mij iets, opdat Ik hem het geef! ”

Plotseling ging de kamerdeur open en mijn dochter, die net vijf jaar oud was, keek vol minachting naar mij en zei me: “Je moet beschaamd zijn, vader! Vrees Allah!”
Ze herhaalde deze woorden drie keer, waarna ze de deur sloot en wegging. 

Ik was met verstomming geslagen. Ik zette onmiddellijk de video uit. Ik bleef een moment perplex en onbeweeglijk zitten, terwijl haar woorden in mijn oren bleven weerklinken en me dood kwelden. Ik volgde haar en vond haar terwijl ze in haar bed lag. Het leek alsof ik gek werd. Ik begreep niet wat er met mij gebeurd was. Gelukkig werd de oorverdovende stilte van die bijzondere nacht doorbroken door de oproep van de muaddhin, die afkomst was van de nabijgelegen moskee en het gebed van de dageraad aankondigde. Ik verrichtte mijn rituele wassing en ging naar de moskee. Ik had nochtans niet echt zin om het gebed te verrichten, maar het waren vooral de woorden van mijn dochter die mij ertoe aanzetten.


De tweede oproep tot het gebed weerklonk. De imam verrichtte de eerste takbir en reciteerde enkele Koranverzen. De imam knielde en ik volgde hem. Ik had nog maar net mijn voorhoofd op de grond geplaatst, of ik barstte in snikken uit. Het was de eerste keer in zeven jaar dat ik knielde voor Allah. Dit gehuil was een goed teken voor mij. Samen met mijn tranen stroomde alles weg wat mijn hart gekend had aan ongeloof, schijnheiligheid en ondeugd en ik voelde dat het geloof diep in mij begon binnen te dringen.
Na het gebed bleef ik een moment in de moskee en daarna ging ik naar huis. Aangezien ik niet kon slapen, ging ik rechtstreeks naar mijn werk. Mijn collega was verbaasd om me zo vroeg te zien, want gewoonlijk kwam ik later aan omwille van de lange avonden die ik doorbracht met lichtzinnigheden. Toen hij me vroeg hoe dit kwam, vertelde ik hem wat er de vorige nacht was gebeurd. Hij zei me : “Dank eerder Allah Die jou dat kleine meisje gezonden heeft om je te doen ontwaken uit de toestand van onverschilligheid waarin je verzonken was, en Die jou niet de Engel des Doods heeft gestuurd om je ziel te nemen”.


Toen het moment van het gebed van Dhohr aanbrak, was ik erg moe. Het was al een hele tijd geleden dat ik nog geslapen had. Ik vroeg aan mijn collega om me te vervangen en ik ging snel naar huis om te gaan rusten en vooral om mijn kleine gezegende dochter terug te zien, die de oorzaak was geweest van mijn leiden en mijn terugkeer tot Allah.
Toen ik thuiskwam, stond mijn vrouw aan de deur, wat niet van haar gewoonte was. Ze schreeuwde me in het gezicht: “We hebben je verschillende keren gebeld, maar je antwoordde niet, waar was je?” “Ik was in de moskee vlakbij mijn werk. Wat is er gebeurd en waarom sta je op dit uur aan de deur?”
“Je dochter is overleden,” zei ze me. Ik kon mezelf niet bedwingen en barstte in snikken uit. De enige woorden van mijn kleine dochter die op dat moment in me opkwamen waren: “Je moest beschaamd zijn, vader! Vrees Allah!”


Ik belde mijn collega en zei hem: “Ze is overleden, mijn dochter! Ze is overleden, zij die mij dankzij Allah uit de duisternis naar het licht geleid heeft.”
Mijn collega kwam me onmiddellijk opzoeken, verrichtte de grote rituele wassing over haar, bedekte haar met een lijkwade en bracht haar naar de moskee opdat de gelovigen het begrafenisgebed over haar zouden verrichten. Toen de begrafenisstoet bij de begraafplaats aankwam, zei mijn collega me: “Neem je dochter en plaats haar in haar graf.” Ik nam mijn dochter en terwijl ik haar begroef, zei ik tegen de aanwezigen: 
“Ik ben niet mijn dochter aan het begraven, maar ik ben het licht dat voor mij de weg naar Allah heeft verlicht aan het begraven. Allah maakte van dit meisje de oorzaak van mijn terugkeer naar het rechte pad en ik smeek Hem om me bij haar in het Paradijs te plaatsen.”
Toen zag ik de mensen om me heen hete tranen huilen, erg bedroefd om de dood van dit gezegende meisje.


Lering uit dit verhaal :
Zo zien jullie, beste broeders en zusters, dat niemand weet wanneer de Engel des Doods jullie ziel zal komen wegnemen, want de dood maakt geen onderscheid tussen jongeren en volwassenen. Allah – Verheven zij Hij – heeft gezegd: 


“En wanneer hun tijd komt , kunnen ze het geen moment uitstellen en ze kunnen het niet bespoedigen”.

(Qur’aan, an-Nahl: 16, 61)

 

Laten we onze pas versnellen op de weg naar Allah en laten we oprecht berouw tonen. Wie weet? Misschien zal Allah onze ziel terugnemen op het moment dat we berouw tonen voor Hem en zal Hij ons Zijn Paradijs laten binnengaan.

 

Verteld door shaykh Mahmûd al-Misri